week 1-2 - 3-4 - 5-6 - 7-8 - 9-10 -
11-12

De reis door Marokko 2014 . Week 11-12 van Goulmima naar Todravallei, Dadésvallei, Tinerhir, Kelaa Mgouma, Skoura, Ouzoud, Boulaouane, Moullay Bousselham, naar huis via Sevilla, Palencia, Bergerac, St. Marie du Lac naar Culemborg.

Wat eten we Waar slapen we

16 februari - 1 maart
Van Goulmima gaat onze tocht richting westen naar El Khorbat, een stoffig dorp aan een diep ingesleten wadi. Hier bezichtigen we een ksar die met Spaanse hulp is restaureerd. Er is een prachtig Berbermuseum. Het gezicht over de platte daken is fantastisch.
Daarna door naar Tinerhir waar we door de voormalige joodse wijk lopen. Het is een leuke plaats met veel winkeltjes. We belanden in een winkel waar we nu eens voor de verandering rustig kunnen rondkijken en vragen stellen over al het moois wat er is uitgestald. We kopen er een mooie kleine, met zilverbeslag belegde, tajine. Op het centrale plein naast de souk drinken we een groot glas jus d'orange.
Na de boodschappen rijden we de Todra vallei in. Het begin is dicht bewoond. Na de smalle kloof met 300m hoge wanden, is het leeg: bergen, steenmassa's en een lege rivier. We rijden door tot voorbij Tamtatouche. Boven op een heuvel, op 1800m, overnachten we. Een prachtig uitzicht over het dal: lemenhuizen, dierengeluiden en de oproep tot gebed.
Er steekt in de avond een stevige wind op en de lucht wordt grijs van het stof. Volgende ochtend is dat er nog steeds.
We rijden terug naar beneden en staan in de luwte in de palmoase op camping Atlas. Een poging van Henro met de racefiets naar Tinerhir te gaan, strandt van wege het vele stof in de longen. We wandelen door de palmenoase.

18 februari is Henro jarig. We rijden naar Tinerhir en gaan uit eten: Tajine, kip en jus d'orange. We kopen lekkere tompouces voor bij de koffie.
Door naar de Dadésvallei. Prachtige rode aardkleuren en lemen ksars (versterkt huis met verdedigingstoren). We staan op camping Pattes de Singes met weids uitzicht op de afgesleten rotsformaties: de apenvingers.
De volgende dag maken de mannen een 3-urige klimtocht door een nauwe kloof naar boven. Doorgangen zijn soms minder dan 50cm.
We rijden via de bekende haarspeld-bochten naar het smalle deel van de kloof. Hier raken de wanden elkaar bijna. Maar een camper kan er gewoon doorrijden.


filmpje ritje door de Dadés kloof

We lunchen op een uitzichtpunt voor Msemir. Ondanks de verlaten omgeving en de steile wanden komen er toch weer fossielen verkopers naar boven. We rijden terug door de Dadésvallei naar Boulmalne.
Daar ruilen we de gasfles om en doen boodschappen. Ons volgende doel is
El-Kelaa M'gouma. De camping blijkt gesloten, geen sanitaire voorzieningen of water, maar het terrein is open. De camping ligt erg mooi en we besluiten om te blijven. Ook dit kan in Marokko!
Onze Brabantse vrienden, die we nog niet ontmoet hadden, komen hier ook naar toe. We hebben een heerlijke dag met kletsen, eten en genieten volop van de zon. De volgende dag scheiden onze wegen en rijden we met 2 campers de rozenvallei in naar een punt (tussen de bergen) 20 km ten noorden van El-Kelaa M'gouma. Rust ruimte, bruine en rode bergen, diepe kloven.

Vervolgens rijden we naar Skoura waar we in de palmenoase op een camping staan.
Tot onze grote verrassing ontmoeten we daar weer de twee stellen vrienden waar we in het begin mee opgetrokken zijn. Gezellig.
We praten elkaar bij over onze belevenissen. Het is warm 25 graden.
De volgende dag doen we de was en bezoeken we gezamelijk kasbah Amridil. Een prachtig gerestaureerde lemen bouwwerk. We krijgen uitleg over het gebouw en drinken een glas jus op de binnenplaats. 's Middags doen we bordspellen onder het genot van een drankje en hapje.

De volgende dag besluiten we om met zijn allen (4 campers) naar een vrije plek te gaan. We doen eerst boodschappen in Skoura waar een grote markt gaande is, levendig en gezellig. Groente & fruit, huishoudelijke zaken maar ook tapijten en dieren. We rijden door naar het stuwmeer, 17 km van Ouazazate. Hier staan we aan het meer met weids zicht over het diep blauwe water en de besneeuwde toppen van het Atlasgebergte. Het is lekker warm. Voor de kinderen uit de buurt zijn we een bezienswaardigheid want ze blijven uren naar ons zitten kijken. We hebben er geen last van want ze vragen nergens om in tegenstelling tot veel kinderen die we tegen komen. Het is duidelijk dat ze niet naar school gaan. 's Avonds steekt er een stevige wind op. Gelukkig staan we met zijn vieren beschut.
De volgende dag gaat Henro weer een eindje fietsen. Ingrid heeft een tajine gekocht en gaat hem samen met Patrick uitproberen. Het resultaat is boven verwachting goed en smakelijk gelukt.

We steken de Atlas over via de R307 naar Demnate (140km, gemiddelde snelheid 27km/u). Twee passen, steile afgronden, prachtige uitzichten, eenvoudige bergdorpjes die wegvallen in de achtergrond van de bergen. De weg is soms slecht door gaten, aardverschuivingen en ontbreken van asfalt. Er is niet veel verkeer, hooguit wat busjes en mensen te voet of op een ezel.
De amandelbomen staan volop in bloei, het lijkt wel de bloesemtocht.
Bij Demnate bekijken we een natuurlijke brug. We overnachten op een camping naast de watervallen van Ouzoud. De camping is een parkeerplaats met een wc, een douche en een balkende ezel. Maar we worden allerhartelijkst welkom geheten met een uitgebreide thee. 'sAvonds gaan we uit eten, we belanden in een met plastic waterflessen gevulde gelegenheid. Geen verwarming, dus ijskoud. Het duurt ruim een uur voordat de tajine klaar is, maar die smaakte wel. Na een goede nachtrust maken we een wandeling naar de watervallen. Ze zijn spectaculair. Een flinke hoeveelheid water valt van grote hoogte naar beneden. Rondom de waterval zijn souvenir- en eettentjes. We lunchen met zicht op de waterval. Ook maken we een tochtje met een boot langs de waterval om een beetje nat te worden.


filmpje bootjevaren waterval Ouzoud

28 februari rijden we langs de canyon van de Ouzoud rivier naar het laag land. Hier doorkruizen we het vlakke landbouw gebied tussen Marrakech en Settat over de R308. Via de slechte R202 weg rijden we naar de Kasbah Boulaouane. Dit is een 17e eeuws stenen fort hoog op een heuvel in de lus van de rivier. Het is er adembenemend mooi en de moeite om er te komen zeker waard. We krijgen een rondleiding van de gardien. We overnachten voor het fort met uitzicht rondom. De zonsondergang op het okerkleurige fort is prachtig.
Als het donker is en we net aan tafel willen gaan wordt er op de deur geklopt.
De gardien staat voor de deur met twee schalen couscous en brood. We zijn aangenaam verrast en laten het ons goed smaken. Ons eigen eten bewaren we maar voor de volgende dag.
De volgende ochtend staat de man weer voor de deur. Ditmaal met een mand met een theepot en vier glaasjes en een stapel broodpannenkoeken... voor het ontbijt.
Wat een gastvrijheid dat hebben we nog nooit meegemaakt. We besluiten om een Hollandse roomkookpudding te maken. Die geven we hem in de couscousschalen terug.
De man is zichtbaar verrast en vind het geweldig dat we hem deze Hollandse culinaire verrassing geven. Als we dan ook nog een klederdrachtfoto, pak koeken en geld voor de overnachting geven kan zijn dag (net als de onze) niet meer stuk.

We rijden via de zeer slechte R316 door een prachtig verlaten heuveland (stuwmeer) naar de N9. Vervolgens naar Casablanca, waar we boodschappen doen bij de Marjane supermarkt, door naar Moullay Bousselham. Het mooie weer is over, naar mate we noorderlijker komen: bewolking, 17 graden en miezerregen. We blijven nog een dag in deze plaats en gaan in het dorp lekker vis eten.
Op de camping is ook de NKC-groep neergestreken die aan de Marokkoreis beginnen.

Op 3 maart rijden we naar de boot in Tanger Med. In 20 minuten zijn we door de paspoortcontrole en scanner heen, lekker snel deze keer. Het wachten op de boot en het laden ervan duurt eindeloos. De boot van 12.00 uur vertrekt om 14.40 uur. Vaartijd 70min. We rijden van Algeciras naar de jachthaven Gelves bij Sevilla.

De volgende dag rijden we 630km en overnachten we in Palencia. Ten noorden van Cacéres raakt het bewolkt en gaat het regenen. We zijn weer in west-Europa.
Met weer een dag rijden zijn we in Bergerac. Mist, regen en zonneschijn wisselen elkaar steeds af. Even voor Bergerac worden we aangehouden door de Franse douane. We moeten aan de kant en de auto wordt helemaal doorzocht. We zijn totaal verrast want wie verwacht dat nou midden in Frankrijk. Maar het schijnt dat de douane dat steeds vaker doet vanwege alle open grenzen. We hebben niks te verbergen en na 20 minuten mogen we weer verder.

De dag daarna overnachten we in een plezierhaven St. Marie du Lac. Een rustige plek waar meer campers staan. De laatste dag rijden we weer Nederland in. Wat een mooi weer is het thuis. Echt zonnig lenteweer, dat is nog eens goed thuiskomen,

Wat eten we Waar slapen we