week 1-2 - 3-4 - 5-6 - 7-8 - 9-10 -
11-12

De reis door Marokko 2014 week 9 - 10 van Zagora naar M'hamid, Tazzarine, Merzouga, Meski, Rich en Goulmima.

Wat eten we Waar slapen we

1 - 15 februari
We rijden 100km naar het zuiden naar M'Hamid. Onderweg bezoeken we de kashbah van Tamagoute, de bibliotheek met heilige geschriften en bekijken het
groene aardewerk. Dit vinden we grof afgewerkt en niet zo mooi als het aardewerk uit Safi. Bij M'Hamid houdt de Draa rivieroase en de asfaltweg op
en begint de woestijn. We staan op een 'camping' op een heuvel even buiten het stoffige dorp. We hebben zo zicht
rondom, prachtig. 's Ochtends horen we ezels, schapen en honden. Er is
toch veel leven in de woestijn. Het geluid draagt er ver.

Na een rustdag maken we een fietstocht door de palmoase naar het lemen dorp Ouled Driss. Hier bezoeken we een kasbah en een streekmuseum.
Zondag maken we gezamenlijk (met zessen) een 4x4jeep-tocht naar de hoge zandduinen Erg Chegaga, 50km zuidelijker. Goudgeel zand zo fijn als poeder. We beklimmen de duinen. Na een eenvoudige maaltijd in een nomadetent bezoeken we twee verschillende oases waar het water uit de grond omhoog komt.

Maandag is het markt in M'Hamid. 's Morgens groente en fruit bezocht door mannen. 's Middags kleding en
huishoudelijke waren, bezocht door vrouwen in mooie geborduurde omslagdoeken.

filmpje zandstorm Merzouga

filmpje man laat dromedaris uit

Genoeg M'Hamid, we rijden terug naar Zagora waar we inkopen doen en lunchen op onze favoriete stek. Daarna rijden we naar Tazzarine via een 'kortere weg'. Volgens het boekje was er in 2012 nog 'maar' 50 km piste en wordt er aan de weg gewerkt. Dus wij dachten dat die weg in 2014 dan wel klaar zou zijn. Helaas er werd niet meer aan de weg gewerkt en de 50 km piste lag er nog steeds. Dus 50 km stenige wasbord piste door een maanlandschap met een gemiddelde snelheid van 20km/u. Wat een verlaten streek. Na 2,5 uur gehobbel is er ineens een gladde weg waarop je 100km/u kan rijden door een droge streek met wat stoffige plaatsen. Waar leven deze mensen van?

In Tazzarine staan we op het parkeerterrein van een fantasieloos vakantiepark. Dus de volgende dag weer verder. Er is markt op de hoofdweg. Stapvoets rijden we er door om niemand te raken.

Het landschap wordt kaler en steniger. Via Rissani komen na we na 260km bij ons einddoel: de zandduinen van Merzouga. We staan bij een prachtig hotel aan de goudgele zandduinen Dromedarissen voor de deur. Het is 26 graden. We maken diverse wandelingen door de duinen.
Merzouga zelf is niet veel meer dan een stoffig dorp met wat souvernier winkels.
7 februari rijden we naar Rissani voor Henro's laatste Rabbies injectie. Deze keer waren we in 10 minuten klaar. Daarna hebben we door de soek gelopen en wat boodschappen gekocht. We rijden weer terug naar Merzouga naar ons mooie plekje om nog 2 dagen lekker te genieten. Het is erg rustig in Merzouga. een enkele hotelgast en een paar campers.
Bij het hotel is een sanitairgebouw. Het wordt bewaakt en verzorgd door een man die iedere dag het zand netjes met zijn palmbezem wegveegt.
Hij moet ook zorgen voor warm water. Er staan 2 grote boilers en we moeten zeggen dat we deze manier van verwarmen nog niet eerder gezien hebben. Om het water te verwarmen wordt er gewoon een vuurtje onder gestookt. Het werkt wel want het water was iedere dag heerlijk warm.

Henro maakt een fietstocht naar het 30 km zuidelijker gelegen Taouz. De asfalt weg eindigt op de binnenplaats van een lemen fort. Links af een piste naar de Algerijnse grens (40km), rechtsaf een piste naar Zagora (240km). Hier alleen stilte en stof.

De dag daarna maken we een fietstocht naar het nabijgelegen meer Dayet Srji. Helaas is het opgedroogd: krakkelee leem bodem.

Op de dag dat we weer verder willen rijden is er een zandstorm. De lucht is grijs van het stof. We rijden richting Erfoud. Het zand danst over de weg en het zicht is beperkt. In Risanni zijn veel zaken gesloten. We bezoeken een 'museum' van fossielen. Er zijn prachtige tafelbladen te koop met versteende beesten. In Erfoud doen we boodschappen met de hoofdoek voor de mond tegen het zand en stof. We rijden door, langs de oase naar Meski, Le Source Bleue, alwaar het water in een door Fransen aangelegd zwembad stroomt. Het is slecht onderhouden, maar de plaats onder palmen is prachtig. De storm neemt iets af.
De volgende dag maken we een wandeling door de oase. Ingrid valt bij het over-steken van een beek van de stapstenen in het koude water. Na het aantrekken van droge kleding, wandelen we verder naar de ruine van het oude dorp. Het water (La Bleue Source) van het zwembad komt uit de bergwand en loopt over blauwe stenen. Jammer dat de huidige eigenaar van de camping weinig doet aan onderhoud: het sanitair, de elektriciteitsvoorziening en de toegangsweg is versleten of kapot. We BBQ-en met vrienden in de middagzon. Woensdag nemen we de bus naar Errachidia en doen boodschappen. Dit is een moderne stad met goede voorzieningen.

We rijden verder naar het noorden langs het stuwmeer in de Ziz rivier. Hier zijn de kale bruine bergen van de midden-Atlas. In Moulay Ali Charif bezoeken we de thermaalbronnnen. Heet zout/zwavelhoudend water komt uit bronnen langs de rivier. Mannen met 'ruime' onderbroeken liggen in de warme leemputten. De kleding hangt in de struiken. Je kan ook baden het badhuis. Hiervoor kan je ondergoed, zeep en een emmer aanschaffen. Verder naar Rich. Deze plaats is druk. Veel mensen op straat, maar slaan geen acht op toeristen. Dan steken we door naar Goulmima. Eerst door een maanlandschap zonder begroeing en daarna door een smalle kloof.
We eindigen in de weelderige oase met leemdorpen en kasbahs. We overnachten in het centrum van Goulmima.
Met een gids maken we een flinke wandeling door de palmoase Gheris en de Ksar Goulmima. Het is een doordacht landbouwsysteem, waarbij de families moeten samenwerken: verdeling van water uit de bron, dadels van de palmen voor consumptie en veevoer, palmbladeren voor brandstof, mest van de dieren voor de velden, groenten en veevoer als opbrengst van de velden.
De Ksar Goulmima, gerestaureerd, wordt bewoond door 200 families. Het is een doolhof van steegjes en overdekte straatjes. We bekijken een woning van een mandenmaakster. We kijken uit over de leemdaken. De vrouwen doen de was in de kanaaltjes, het vee staat op de gezamelijke plaats.
De eigenaresse van de camping nodigt alle campinggasten uit voor een leuke feestavond met eten. Camping Les Tamares bestaat 3 jaar. Lekker eten en berbermuziek. Zaterdag 15 februari lopen we door de levendige souk van Goulmima.










filmpje feestavond camping

Wat eten we Waar slapen we